Ergohead 2013: Trots!

Het is 20 januari: World Ergohead! Altijd een erg leuke, maar slopende wedstrijd. De wedstrijd duurt voor iedereen exact 20 minuten en de winnaar is diegene die in de 20 minuten de meeste meters heeft afgelegd. Het is dus van groot belang de wedstrijd gedoseerd te varen en niet als een malle alles verspelen in de eerste vijf minuten. Er zijn streeftijden voor elke klasse, ze zogenaamde “development standard” en de “elite standaard”. Zo weet elke roeier wat de streeftijden zijn en na gelang zijn of haar ervaring en kunde kan men voor zichzelf een gemiddeld streeftijd voor zichzelf bepalen. Op het schermpje van de roei-ergometer is de “ave/500” meter dus het belangrijkst voor de gemiddelde tijd. Als u zich dus afvraagt waarom de stoicijnse blikken van de roeiers op het metertje niet van afwenden weten, weet u het nu, de ave/500 meter wordt strak in de gaten gehouden!

Het is enorm koud buiten, wellicht gevoelstemperatuur -12 graden dus heerlijk om binnen te komen bij het Sportcentrum Universum. Met een heel ander gevoel ben ik naar Amsterdam gekomen, een dubbel gevoel. Totaal geen stress en tevredenheid/ontevredenheid doorkruisen elkaar. Ik kan dus nog niet starten omdat ik nog niet voldoende hersteld ben. Een kleine pleister op de wonde is dat ik vandaag weer ga coachen, heel erg veel zin in! Enorm leuk om je eigen teamleden aan te moedigen c.q. te coachen. Ik ben ruim op tijd zodat er nog voldoende tijd is op te warmen aan een dampende bak koffie. De roeiers van het Paralympisch Talent Centrum druppelen gestaag binnen en na een ontspannen onderonsje togen we met zijn allen naar de inroeizaal. Poeh, mega-koud is het hier, de deur staat open! Maar ja, ik roei ook niet dus dan is het logisch dat ik het koud heb.

Iedereen zit op de ergometer en gaat aan de slag. Een beetje heen en weer rijdende vraag ik ook of de teamleden het wel prettig vinden dat ik ze aanmoedig, sowieso coach. Het kan natuurlijk ook zo maar zijn, dat iemand hierdoor enorm afgeleid wordt en het absoluut niet prettig vindt. Iedereen roept volmondig dat ze dat juist fijn vinden dus dat wordt heen en weer sjeezen in de zaal. Uiteraard is Martin er ook en met een toeziend oog observeert hij het inroeien met hier en daar een opmerking. Het wordt nu weer spannend!

We gaan naar de zaal waar het gaat gebeuren. Er heerst een ogenschijnlijke ontspannen sfeer, bij goed observeren bespeur ik hier en daar toch wel wat gezonde wedstrijdstress. De opkomst aangepaste roeiers is nog nooit zo hoog geweest, volgens mijn informatie 11 roeiers, helemaal geweldig! Het aangepaste roeien is bezig goed van de grond te komen.

Het is zover, iedereen gaat op zijn ergometer zitten en de spanning is nu goed te voelen. De startprocedure gaat van start: Sit ready; pak uw hendel, Attention; de start zal volgen en tenslotte ROW; er klinkt een geluidsignaal en iedereen gaat van start en hoe! Een hoop gejuich komt van de tribune die vol met familie, vrienden en andere roeiers zit, wat een geweldige sfeer!

Heen en weer rijdend van de ene naar de andere roeier moedig ik aan en geef soms wat aanwijzingen. Martin loopt ook regelmatig naar de verschillende roeiers om over de schouder van de roeier mee te kijken op het schermpje………wat doet de ave/500 meter? Margriet is ook bemoedigende woorden aan het roepen en Paul is ook aan het coachen. Echt enorm gaaf en de wedstrijd gaat goed, de eerste tien minuten zijn voorbij en nu is het oppassen voor “de man met de hamer” welke diverse roeiers dus ook echt tegen komen. Dan is het zaak om daar doorheen te knokken, negeer die “man met de hamer” en doorroeien, dat is het belangrijkste. De laatste 5 minuten zijn ingegaan en de speaker is het aangepaste roeien goed aan het promoten. Je voelt het respect bij het publiek. Waar andere validen 20 minuten roeien met heel hun lijf, roeien onze roeiers met de nodige beperkingen in de drie classes die er zijn. Of er wordt geroeid met een beenprothese, alleen op rug en armen of zelf alleen maar met de armen maar roeien doen ze! Het publiek gaat helemaal uit haar dak, zeker wanneer de laatste minuut aanbreekt. Ik sjees heen en weer van de een naar de ander, ook om te proberen niemand te kort te doen, nog een halve minuut en de hoofden van de roeiers staan op springen en daar is het eindsignaal………….

Er is een record enorm gesneuveld, zeg maar gerust weggemaaid, uit de boeken en het nieuwe record kan de boeken in. Wat hebben alle roeiers het enorm goed gedaan en wat ben ik enorm trots op mijn teamleden! De prijsuitreiking is een groot feest en de foto’s die gemaakt worden zullen straks een heel mooie herinnering zijn aan een enorm mooie en goede wedstrijd: de roeiers van het Paralympische Talent Centrum hebben hun stempel gezet op de Ergohead en niet met uitwisbare inkt, nee met de dikste Oost-Indische inkt die nimmer weg te vegen is!

Met een voldaan maar toch ook weer dubbel gevoel ga ik huiswaarts. Heel erg trots op mijn teamleden maar wat wil ik graag ook weer de euforie van een winnaar voelen. Kleine troost is dan toch dat mijn record van vorig jaar niet is gesneuveld, volgend jaar mijn eigen record aan flarden helpen?

Agmaja Kolman, aangepaste roeier en tijdelijke coach